Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 lipca 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 12/19 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 16 stycznia 2019 r. (data nadania) M. J. (dalej: skarżący)
wystąpił o stwierdzenie, że art. 22 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz.
U. z 2018 r. poz. 475, ze zm.; dalej: k.p.w.) w zakresie, zwrotu „gdy wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości” jest niezgodny
z art. 42 ust. 2 oraz art. 45 ust. 1 w związku z art. 32 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz że art. 81 § 1a
ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 1987, ze zm.; dalej: k.p.k.) jest niezgodny
z art. 42 ust. 2, art. 45 ust. 1 w związku z art. 176 ust. 1, art. 176 ust. 1 oraz art. 176 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji.
Skarżący twierdzi, że art. 22 k.p.w. uniemożliwia osobom niezamożnym ustanowienie obrońcy z urzędu przez to, że posługuje
się zwrotem „gdy wymaga tego dobro wymiaru sprawiedliwości”. W ten sposób narusza prawo tych osób do obrony, a także „szykanuje”
je w zakresie przysługującego im prawa do rzetelnego i sprawiedliwego procesu. Z kolei art. 81 § 1a k.p.k. narusza prawo tych
osób do rozpoznania sprawy (środka odwoławczego) przez właściwy i niezawisły sąd w toku dwuinstancyjnego postępowania, gdyż
„uniemożliwia zaskarżenie do [s]ądu wyższej instancji orzeczenia [s]ądu powszechnego wydane[go] po raz pierwszy przez ten
[s]ąd w przedmiocie prawa do obrońcy z urzędu”.
Postanowieniem z 18 kwietnia 2019 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 23 kwietnia 2019 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania skardze dalszego biegu, stwierdziwszy, że nie spełnia ona podstawowego warunku określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji,
a doprecyzowanego w art. 53 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1