Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 15 października 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 120/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 30 kwietnia 2014 r, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 5 maja 2014 r. (data nadania), M.T.
(dalej: skarżąca) wystąpiła o zbadanie zgodności art. 3982 § 1 oraz art. 5191 § 4 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.)
w zakresie, w jakim przepisy te uniemożliwiają wniesienie skargi kasacyjnej, z art. 2, art. 32, art. 45 ust. 1 oraz art. 77
ust. 2 Konstytucji.
Zdaniem skarżącej zakwestionowane przepisy są niekonstytucyjne dlatego, że określona w nich granica wartości przedmiotu zaskarżenia,
poniżej której skarga kasacyjna jest niedopuszczalna, uniemożliwia rozpoznanie sprawy przez Sąd Najwyższy.
Postanowieniem z 9 lipca 2014 r. Trybunał odmówił nadania rozpatrywanej skardze dalszego biegu, stwierdziwszy, że ponieważ
skarżąca nie wyczerpała przewidzianej w sprawie drogi prawnej (nie wniosła przysługującego jej – na podstawie art. 3941 § 1 k.p.c. – zażalenia), więc nie uzyskała ostatecznego orzeczenia. Złożona skarga nie spełnia zatem podstawowego warunku
określonego w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Trybunał ustalił ponadto, że: zarzuty naruszenia prawa do sądu (art. 45 ust. 1 w
związku z art. 2 i w związku z art. 32 Konstytucji) są oczywiście bezzasadne; zakwestionowany w skardze art. 5191 § 4 pkt 4 k.p.c. nie był podstawą żadnego z rozstrzygnięć wydanych w sprawie; a niektóre argumenty przytoczone przez skarżącą
świadczą o tym, że w rzeczywistości podważa ona nie treść zakwestionowanych norm, lecz prawidłowość wydanych w jej sprawie
orzeczeń.
W zażaleniu z 21 lipca 2014 r. skarżąca zakwestionowała postanowienie Trybunału w całości z powodu „jego niesłuszności zaprzeczającej
idei postępowania zgodnego z art. 2 Konstytucji”. Wniosła o uchylenie postanowienia i przekazanie skargi do merytorycznej
oceny. Jak stwierdziła, złożenie zażalenia na postanowienie