Postanowienie TK z dnia 19 października 2016, sygn. Ts 120/16

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału 16 czerwca 2016 r. (data nadania), sporządzonej przez pełnomocnika z urzędu, Sp. z o.o. (dalej: skarżąca) zakwestionowała zgodność z Konstytucją art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.102.643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997 r.) oraz art. 66 ust. 1 usta-wy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U.2016.293, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 2015 r.). Wobec obydwu zakwestionowanych przepisów skarżąca sformuło-wała identyczny zarzut ich niezgodności z art. 77 ust. 2 i art. 79 ust. 1 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Jej istotę upatruje skarżąca w tym, że w zakresie, w jakim „ustanowienie przez ww. przepis[y] przymusu adwokackoradcowskiego zamyka drogę sądową do uzyskania określonego rozstrzygnięcia w przypadku wydania przez pełnomocnika opinii o braku podstaw do wniesienia skargi konstytucyjnej”.

Postanowieniem z 19 października 2016 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania analizowanej skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazał, że skarga nie spełnia podstawowego wymogu warunkującego korzystanie z tego środka ochrony wolności i praw. Wymóg ten polega wskazaniu ostatecznego orzeczenia, wydanego w sprawie