Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 sierpnia 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 121/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 31 maja 2007 r. zakwestionowano zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej dwóch przepisów
– art. 30a ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz.
176, ze zm.; dalej: u.p.d.) oraz art. 25 ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób
fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 202, poz. 1956, ze zm.; dalej: ustawa nowelizująca). Wobec obydwu zakwestionowanych
unormowań sformułowano w skardze konstytucyjnej zarzut niezgodności z art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 217 Konstytucji. Zdaniem
skarżącego, art. 30a ust. 1 pkt 4 u.p.d. niezgodny jest w zakresie, „w jakim z mocy art. 25 ustawy nowelizującej wszedł w
życie z dniem 1 stycznia 2004 r. i miał zastosowanie do dywidend i innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych
powstałych w 2003 r., a więc należnych za 2003 r., a wypłacanych w 2004 r.”. Odrębnie sformułowano też zarzut niekonstytucyjności
wobec art. 25 ustawy nowelizującej, „w zakresie, w jakim datę wejścia w życie przepisu art. 1 pkt 27 ustawy nowelizującej
(dodającego do treści u.p.d. art. 30a ust. 1 pkt 4) oznaczono na dzień 1 stycznia 2004 r. bez zastrzeżenia, mającego charakter
normy intertemporalnej, że nie dotyczy to podatku z tytułu dywidend i innych przychodów z tytułu udziału w zyskach osób prawnych
powstałych w 2003 r., a wypłacanych w 2004 r.”.
Postanowieniem z 25 maja 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie Trybunału
powołane jako wzorce kontrolne przepisy Konstytucji nie były źródłem praw podmiotowych, a tym samym skarga nie spełniała ustawowego
warunku jej dopuszczalności, o którym mowa w art. 47 ust. 1