Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 26 października 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 121/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 czerwca 2016 r. (data nadania) D. H. (dalej: skarżący)
wystąpił o stwierdzenie, że art. 591 § 1 w zw. z art. 459 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego
(Dz. U. z 2016 r. poz. 1749 ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim nie przyznają prawa do złożenia zażalenia na postanowienie
sądu w przedmiocie zwrócenia się do Ministra Sprawiedliwości o wystąpienie z wnioskiem o przejęcie ścigania karnego przez
organy innego państwa, są niezgodne z art. 78 w zw. z art. 31 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 42
ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Postanowieniem z 21 czerwca 2017 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze, stwierdziwszy, że w sprawie
w ogóle nie doszło do naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącego. W ocenie Trybunału rozstrzygnięcie sądu o zwróceniu
się do Ministra Sprawiedliwości o wystąpienie z wnioskiem o przejęcie ścigania karnego przez organy innego państwa ma jednocześnie
charakter techniczny oraz gwarancyjny, gdyż poprzedzona jest gruntowną analizą sytuacji prawnej oskarżonego dokonywaną przez
sąd.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie, w którym zarzucił Trybunałowi, po pierwsze,
obrazę art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z art. 61 ust. 4 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania
przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. poz. 2072; dalej: u.o.t.p. TK) polegającą na błędnym przyjęciu, że podniesione w skardze
zarzuty niekonstytucyjności art. 591 § 1 w zw. z art. 459 § 1 i 2 k.p.k. są oczywiście bezzasadne, podczas gdy zarzuty te
były uzasadnione i należycie umotywowane; po drugie, obrazę art. 79 ust. 1 Konstytucji w zw. z