Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 października 2004 r.
|
| Sygn. akt Ts 122/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Andrzeja Dziwirek, która wpłynęła do Trybunału Konstytucyjnego 28 czerwca 2004 r. wniesiono o stwierdzenie
niezgodności reguły nr 2(a) Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia
Rady Ministrów z dnia 14 grudnia 1995 r. w sprawie ceł na towary przywożone z zagranicy (Dz. U. Nr 151, poz. 737 ze zm.) z
art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego kwestionowana regulacja nie gwarantuje prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy. Zastosowanie jej w
toku wznowionego z urzędu postępowania, pociągnęło za sobą naliczenie podatku należnego w wysokości wyższej niż w pierwotnym
postępowaniu. Prawidłowość wykładni zaskarżonego przepisu przyjętej w decyzji Dyrektora Urzędu Celnego w Warszawie z 1 października
1998 r. (14-TW-554-163/98/1034/JSZ) została potwierdzona w toku postępowania administracyjnego oraz sądowej kontroli decyzji.
W ocenie skarżącego kwestionowany przepis, umożliwiając niesprawiedliwe naliczanie podatku, stanowi pole do nadużyć przez
Urzędy Skarbowe.
W treści skargi sformułowany został również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi konstytucyjnej.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 1 września 2004 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do uzupełnienia
braków formalnych wniesionej skargi, w szczególności przez wskazanie i doręczenie orzeczenia, które skarżący uważa za ostateczne
w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym, podanie daty doręczenia skarżącemu tego orzeczenia, wskazanie,
czy w przedstawionej Trybunałowi Konstytucyjnemu sprawie skarżący wniósł skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego od decyzji
Prezesa Głównego Urzędu Ceł z 28 grudnia 2000 r. (DOT I 5540-4206/98/18726/SG) oraz wyjaśnienie, na czym polegały wzmiankowane
w skardze konstytucyjnej „próby wzruszenia decyzji na drodze postępowania administracyjnego oraz skargi do NSA”.
W piśmie procesowym z 16 września 2004 r. (data nadania w urzędzie pocztowym), pełnomocnik skarżącego stwierdził, „iż