Postanowienie TK z dnia 27 czerwca 2007, sygn. Ts 122/06

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 19 maja 2006 r. zarzucono, iż art. 10 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 55, poz. 321; dalej: ust. zm. k.c.) rozumiany w ten sposób, że okresu posiadania nieruchomości gruntowej objętej działaniem art. 1 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279, ze zm.) przez dotychczasowego właściciela i jego następców prawnych przed wejściem w życie przepisów wyłączających zasiedzenie nieruchomości państwowych nie dolicza się do okresu, o który skraca się termin zasiedzenia takiej nieruchomości ani nie uwzględnia się czasu posiadania niezbędnego do zasiedzenia takiej nieruchomości w sytuacji, gdy nieruchomość ta pozostaje wskutek komunalizacji własnością miasta stołecznego Warszawy oraz art. 172 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.) rozumiany w ten sposób, że posiadanie samoistne sprawowane przez dotychczasowego właściciela nieruchomości, który utracił własność tej nieruchomości w następstwie wejścia w życia wskazanego dekretu jest posiadaniem uzyskanym w złej wierze – są niezgodne z art. 64 ust. 1 Konstytucji.

W oparciu o zaskarżone normy Sąd Rejonowy dla Warszawy – Mokotowa postanowieniem z 13 listopada 2003 r. (sygn. akt I Ns 1957/02) oddalił wniosek skarżącej oraz innych uczestników postępowania o stwierdzenie zasiedzenia współwłasności nieruchomości stanowiącej projektowaną działkę nr 1111 z obrębu 1-02-38 Gminy Warszawa-Centrum Dzielnicy Mokotów wchodzącej w skład nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy dla Warszawy – Mokotowa prowadzi księgę wieczystą KW 201067. Postanowienie to skarżąca zaskarżyła apelacją oddaloną postanowieniem Sądu Okręgowego w Warszawie z 26 października 2004 r. (sygn. akt V Ca 1947/04), a następnie kasacją oddaloną postanowieniem Sądu Najwyższego z 25 stycznia 2006 r.