Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 lipca 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 122/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 1 czerwca 2007 r. skarżący zarzucił, że art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w zakresie,
w jakim różnicuje sytuację stron procesu cywilnego w zależności od tego, czy są reprezentowane przez profesjonalnych pełnomocników,
jest niezgodny z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1
Konstytucji, oraz że art. 373 w zw. z art. 3941 § 2 w zw. z art. 3982 § 1 k.p.c. w zakresie wyłączającym dopuszczalność skutecznego środka odwoławczego od orzeczenia w przedmiocie odrzucenia apelacji
przez sąd drugiej instancji naruszają art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 w zw. z art.
176 ust. 1 Konstytucji. Ponadto skarżący podniósł, że art. 1302 § 3, art. 370, art. 373 w zw. z art. 1261 § 3 k.p.c. w zw. z art. 21 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398,
ze zm.; dalej: u.k.s.c.) w zakresie, w jakim dopuszczają pozbawienie strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika
skutecznego środka odwoławczego i możliwości merytorycznego rozpoznania sprawy są niezgodne z art. 2, art. 31 ust. 3, art.
32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 i art. 78 ust. 2 w zw. z art. 176 Konstytucji. W ocenie skarżącego art. 1302 § 3 k.p.c. stanowi jaskrawy przykład niepoprawnej legislacji, gdyż jego dosłowne brzmienie prowadzi do absurdalnych wniosków
i należy dopiero uzupełnić go o normy