Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 czerwca 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 122/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 25 maja 2009 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności: (1) art. 7 ustawy z dnia 6 czerwca 1997
r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji;
(2) art. 523 § 1 k.p.k. z art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 2 oraz art. 183 ust. 1 Konstytucji;
(3) art. 535 § 1 k.p.k. z art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1, art. 31 ust. 3 oraz art. 42 ust. 2 Konstytucji. Skarżący zarzucił
w skardze konstytucyjnej, że art. 7 k.p.k. jest niezgodny z art. 2 Konstytucji, ponieważ używa pojęcia wieloznacznego, naruszając
zasadę poprawnej legislacji, oraz z art. 45 ust. 1 Konstytucji, gdyż przyznaje organom procesowym prerogatywy do swobodnej
oceny dowodów, ograniczonej ogólnikowymi przesłankami. Wskazał, że art. 523 § 1 k.p.k. jest niezgodny z art. 2 Konstytucji,
albowiem wyłącza możliwość podniesienia w kasacji każdego zarzutu naruszenia prawa, z art. 45 ust. 1 Konstytucji, ponieważ
wprowadzone w nim ograniczenia podstaw kasacji naruszają prawo obywatela do sprawiedliwego rozpoznania sprawy, z art. 42 ust.
2 Konstytucji, gdyż ograniczając podstawy kasacji, pozbawia skazanego możliwości realizacji prawa do obrony w postępowaniu
kasacyjnym, a także z art. 31 ust. 3 Konstytucji, ponieważ ograniczenia te nie mają żadnego merytorycznego uzasadnienia. Skarżący
zarzucił niezgodność art. 523 § 1 k.p.k. z art. 183 ust. 1 Konstytucji, polegającą na zawężeniu nadzoru Sądu Najwyższego nad
działalnością sądów powszechnych do naruszeń prawa mających cechę rażących. Skarżący zarzucił także niezgodność art. 535 §
1 k.p.k. z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 42 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji, wynikającą z dopuszczalności rozpoznania każdej
kasacji na