Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 grudnia 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 122/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 kwietnia 2013 r. (data nadania) M.L., A.H. i J.H. (dalej:
skarżący) zakwestionowali zgodność art. 160 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.
U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.; dalej: k.p.a.) z art. 64 ust. 1 i 3 oraz art. 77 ust. 1 Konstytucji. Przepis ten zaskarżyli
w zakresie, w jakim ogranicza odszkodowanie za niezgodne z prawem działanie władzy publicznej do rzeczywistej szkody z wyłączeniem
utraconych korzyści, w sytuacji gdy ostateczna wadliwa decyzja administracyjna została wydana przed dniem wejścia w życie
Konstytucji, nawet jeśli utrata korzyści nastąpiła już po jej wejściu w życie.
Postanowieniem z 9 października 2013 r. Trybunał Konstytucyjny zawiesił postępowanie do czasu zakończenia postępowania przed
Sądem Najwyższym, zainicjowanego wniesieniem przez skarżących skargi kasacyjnej. Postanowieniem z 22 września 2015 r. (sygn.
akt II CSK 73/15) Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Postanowieniem z 30 października 2015 r. Trybunał Konstytucyjny podjął zawieszone postanowienie i odmówił nadania dalszego
biegu skardze. Trybunał stwierdził, że między rozpatrywaną skargą (jej przedmiotem i sformułowanymi w niej zarzutami) a skargami,
które Trybunał rozpoznał łącznie w wyroku z 24 kwietnia 2014 r. (SK 56/12, OTK ZU nr 4/A/2014, poz. 42), zachodzi tożsamość
przedmiotowa. W związku z powyższym ponowne rozpatrzenie sprawy konstytucyjności art. 160 § 1 k.p.a. Trybunał uznał za zbędne.
W zażaleniu na postanowienie o odmowie nadania skardze dalszego biegu skarżący podnieśli, że ich skarga nie była ani oczywiście
bezzasadna, ani nie miała braków formalnych, w związku z czym nie zachodziła żadna z okoliczności wymienionych w art. 36 ust.
3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK z 1997