Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 stycznia 2000 r.
|
| Sygn. akt Ts 122/99 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Leszka K. sporządzonej 30 sierpnia 1999 r. zarzucono niezgodność art. 249 § 1 oraz art. 263 § 3 ustawy
z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555) z art. 42 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej, zaś art. 426 § 3 tejże ustawy z art. 42 ust. 2, art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem skarżącego zakwestionowane art. 249 § 1 oraz art. 263 § 3 kpk naruszają zagwarantowane w konstytucji prawo do obrony
we wszystkich stadiach postępowania karnego. Przepisy te nie określają bowiem czasowego limitu oraz przesłanek i celów stosowania
środków zapobiegawczych w wypadku zastosowania tymczasowego aresztowania po uchyleniu wyroku sądu pierwszej instancji i przekazaniu
sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący podkreślił, iż redakcja zakwestionowanych przepisów powoduje powstanie swoistej
luki prawnej, “dzięki której Sądy mogą w zasadzie w sposób nieograniczony i dowolny decydować o losie oskarżonego, który przebywa
w areszcie już 30 miesięcy, pomimo że wyrok Sądu I instancji został uchylony przez Sąd Apelacyjny”.
Skarżący wskazał, iż postanowieniem Sądu Rejonowego w S. z 21 marca 1997 r. (IV Ko1 139/97) został wobec niego zastosowany areszt tymczasowy. Wyrokiem z 15 kwietnia 1999 r. (sygn. akt II Aka 51/99) Sąd Apelacyjny uchylił wyrok Sądu Okręgowego w S. z 20 lipca 1999 r. (sygn. akt III K 297/97) uznający skarżącego winnym zarzucanego mu przestępstwa i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Jednocześnie tenże Sąd
Apelacyjny postanowieniem z 27 maja 1999 r. (sygn. akt II Ako 292/99) wydanym w trybie art. 251 § 2 kpk oznaczył termin dalszego stosowania tymczasowego aresztowania na 30 listopada 1999 r.
uznając, iż nie ustały podstawy stosowania tego środka względem skarżącego.
Powyższe postanowienie skarżący