Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 stycznia 2001 r.
|
| Sygn. akt Ts 123/00 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej skarżący zakwestionowali zgodność art. 42 i art. 48 ust. 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie
i kształtowaniu środowiska (tekst jednolity z 1994 r. Dz.U. Nr 49, poz. 196 ze zm.) z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. Jako
ostateczne rozstrzygnięcie wydane na podstawie zaskarżonych przepisów, skarżący wskazali pisma z 12 i 20 czerwca 2000 r.,
w których Dyrektor Biura Orzecznictwa Sądu Najwyższego oraz Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego poinformowali skarżących o braku
podstaw do wniesienia rewizji nadzwyczajnej od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 października 1999 r. (sygn. akt II SA 821-822/99). Wyrokiem tym Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę skarżących na decyzję Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej
z 10 marca 1999 r. (Nr NR.ge.051/641-12/98).
Postanowieniem z 15 listopada 2000 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. W uzasadnieniu postanowienia
stwierdzono, iż skarga wniesiona została z przekroczeniem trzymiesięcznego terminu do występowania ze skargą konstytucyjną
(art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym). Termin ten bowiem rozpoczął bieg od dnia doręczenia
skarżącym ostatecznego orzeczenia wydanego na podstawie zakwestionowanych przepisów. Trybunał Konstytucyjny stwierdził zaś,
że w niniejszej sprawie orzeczeniem tym był wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 października 1999 r. Ponieważ doręczenie
tego wyroku skarżącym nastąpiło 23 grudnia 1999 r., zaś skarga konstytucyjna skierowana została do Trybunału Konstytucyjnego
10 sierpnia 2000 r., stwierdzić należało przekroczenie ustawowego terminu, w jakim dopuszczalne jest występowanie ze skargą
konstytucyjną. Ponadto Trybunał Konstytucyjny uznał, że sformułowane w skardze konstytucyjnej zarzuty o niekonstytucyjności
art. 42 i art. 48 ust. 2 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska mają charakter postulatów de lege ferenda, te zaś pozostają poza zakresem właściwości Trybunału Konstytucyjnego.
Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego wniósł