Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 lipca 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 123/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 15 maja 2010 r. Krystyna S. (dalej: skarżąca) zarzuciła niezgodność art. 552 § 1 ustawy z dnia
6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 2, art. 30, art. 31
ust. 3, art. 32 ust. 1 i 2, art. 45 ust. 1, art. 47, art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji. W ocenie skarżącej ograniczenie w zaskarżonym
przepisie możliwości dochodzenia odszkodowania oraz zadośćuczynienia za niesłuszne skazanie do sytuacji, w których orzeczoną
karę wykonano, narusza wskazane wzorce konstytucyjne. Zdaniem skarżącej ograniczenie jej prawa do uzyskania odszkodowania
za skazanie na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania godzi w zasadę demokratycznego państwa prawnego
oraz sprawiedliwości społecznej, a także zasadę równego traktowania i zakaz dyskryminacji. Prowadzi bowiem do nieuzasadnionego
zróżnicowania sytuacji osób, wobec których orzeczono karę pozbawienia wolności bez jej warunkowego zawieszenia, oraz osób,
którym wykonanie tej kary warunkowo zawieszono. Skarżąca podniosła również, że art. 552 § 1 k.p.k. narusza prawo do sprawiedliwego
procesu, które obejmuje wynagrodzenie wszystkich krzywd i szkód powstałych w wyniku niesłusznego skazania. Stwierdziła także,
że zaskarżony przepis uniemożliwia dochodzenie roszczeń niemajątkowych, takich jak przeproszenie osoby skazanej oraz podanie
do publicznej wiadomości wyroku uniewinniającego i zasądzającego odszkodowanie. W przekonaniu skarżącej odbiera jej to możliwość
domagania się ochrony swojej godności oraz prawo do ochrony czci i dobrego imienia.
Postanowieniem z 2 grudnia 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał
podkreślił, że zaskarżony art. 552 § 1 k.p.k. stanowi regulację szczególną – umożliwia bowiem dochodzenie, w specjalnej procedurze
przewidzianej w k.p.k., roszczenia, które mimo że wynika z postępowania karnego, ma charakter cywilny. Możliwość ta jest ograniczona
do odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w wyniku wykonania (w