Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 marca 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 124/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 czerwca 2017 r. (data nadania) T.P. (dalej: skarżący) wystąpił
o stwierdzenie, że art. 523 § 1a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1904;
dalej: k.p.k.) w zakresie, w jakim ,,nie przyznaje uprawnienia do wystąpienia z kasacją wyłącznie z powodu niewspółmierności
kary innym podmiotom jak tylko Ministrowi Sprawiedliwości – Prokuratorowi Generalnemu”, jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i
art. 42 ust. 2 Konstytucji.
Zdaniem skarżącego zakwestionowany w skardze art. 523 § 1a k.p.k. narusza jego prawo do równego traktowania przez władze publiczne,
tj. prawo do posiadania takich samych uprawnień w postępowaniu karnym, jakie mają pozostali uczestnicy tego postępowania (art.
32 ust. 1 Konstytucji). Podnosi też, że w ramach prawa do obrony skarżący powinien mieć dostęp do Sądu Najwyższego, zwłaszcza
wtedy, gdy sfera praw dotyczy jego wolności osobistych. Natomiast zaskarżony przepis – w ocenie skarżącego – ten dostęp uniemożliwia,
przez co narusza prawo skarżącego do obrony (art. 42 ust. 2 Konstytucji).
Postanowieniem z 13 grudnia 2017