Postanowienie TK z dnia 08 października 2019, sygn. Ts 124/18

1. W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 10 sierpnia 2018 r. (data nadania), Z.S. (dalej: skarżąca) zarzuciła art. 116 ust. 2 w związku z art. 107 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1270, ze zm.) niezgodność z art. 67 ust. 1 w związku z art. 30 w związku z art. 2 w związku z art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim „pozbawia ubezpieczonej prawa do złożenia oświadczenia o cofnięciu wniosku o rentę z tytułu niezdolności do pracy po uprawomocnieniu się decyzji przyznającej prawo do tego świadczenia albo prawa złożenia skutecznego oświadczenia o zrzeczeniu się tego świadczenia z datą wsteczną za okres faktycznego całkowitego zaprzestania pobierania tego świadczenia, w szczególności w sytuacji nie podjęcia przez organ rentowy żadnych czynności w celu zrealizowania ustawowego zobowiązania do stałego weryfikowania kwestii niezdolności do pracy osób pobierających świadczenie oraz nie wdrożenia z urzędu przez organ rentowy procedury orzecznictwa lekarskiego”.

2. Postanowieniem z 8 października 2019 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, stwierdzając, po pierwsze, że podniesiony w skardze problem dotyczy sposobu stosowania prawa, nie zaś oceny hierarchicznej zgodności zaskarżonego przepisu z Konstytucją, a po drugie, że skarżąca nie usunęła braków formalnych skargi, albowiem nie udokumentowała daty otrzymania ostatecznego rozstrzygnięcia.

3. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zarzuciła Trybunałowi naruszenie:

a) art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016 r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK) przez niewłaściwe jego zastosowanie, polegające na przyjęciu, że skarżąca, nie wykazała, w jaki sposób doszło do naruszenia przysługujących jej konstytucyjnych wolności lub praw,

b) art.