Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 stycznia 1999 r.
|
| Sygn. akt Ts 124/98 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej Zdzisława O., sporządzonej 26 maja 1998 r., a uzupełnionej pismem z 29 września 1998 r. zarzucono,
że art. 6 kodeksu postępowania cywilnego (kpc) narusza art. 45 ust. 1 konstytucji. Wskazano również, iż art. 46 ustawy o Trybunale
Konstytucyjnym narusza art. 77 ust. 2 konstytucji.
Zdaniem skarżącego, art. 6 kpc nie zawiera gwarancji rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Skarżący podnosił, że
ustawodawca ograniczył się w art. 6 do powtórzenia treści konstytucji. Przepis ten nie zawiera żadnych instrumentów prawnych
gwarantujących rozstrzygnięcie sprawy w rozsądnym terminie. Instrukcyjny charakter przepisu powoduje, zdaniem skarżącego,
niemożność wyegzekwowania przysługującego mu na mocy art. 45 ust. 1 konstytucji prawa. Według skarżącego, obowiązkiem ustawodawcy
jest ustanowienie przepisów, które pozwolą stronie w sposób skuteczny domagać się rozstrzygnięcia sprawy bez nieuzasadnionej
zwłoki.
Tymczasem skarżący podkreślił, że jego sprawa była rozpatrywana zbyt długo. We wrześniu 1996 r. złożył on pozew, który został
odrzucony postanowieniem Sądu Wojewódzkiego, a Sąd Apelacyjny w W. oddalił zażalenie na to postanowienie.
Wobec tego skarżący złożył kasację do Sądu Najwyższego, która do chwili obecnej nie została rozpatrzona. Zdaniem skarżącego,
kontrola postanowienia dotyczącego odrzucenia pozwu odbywa się na posiedzeniu niejawnym i nie wymaga postępowania dowodowego.
Nie istnieją więc powody do rozpatrywania jej w tak długim okresie czasu. Nie wydanie przez Sąd Najwyższy orzeczenia w sprawie
narusza konstytucyjne prawo do rozpatrzenia sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki.
Skarżący podnosił również, że zawarty w art. 46 ust. 1 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym warunek wyczerpania toku instancyjnego
godzi w prawa i wolności człowieka. Skarżący uważa, że przepis ten w związku z art. 6 kpc, prowadzić może do faktycznego zamknięcia
drogi sądowej. Taka sytuacja ma miejsce w jego sprawie.
2. Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 28 października 1998 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze