Postanowienie TK z dnia 22 czerwca 2011, sygn. Ts 125/10

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 24 maja 2010 r. skarżąca zakwestionowała zgodność art. 194a ust. 5 i 6 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, ze zm.; dalej: ustawa o emeryturach i rentach z FUS), rozumianego w ten sposób, że waloryzacja świadczeń emerytalno-rentowych przebiega według dat następujących po sobie waloryzacji, a nie według daty faktycznego przyznania świadczenia osobom uprawnionym, z art. 77 ust. 1 in fine i ust. 2 oraz art. 67 ust. 1 Konstytucji.

Na podstawie zaskarżonych przepisów Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Poznaniu decyzjami z 19 kwietnia 2007 r., 10 marca 2008 r. oraz 25 marca 2008 r. (nr 08140021-1/10/E) ustalił skarżącej wysokość przysługującej jej emerytury. Wyrokiem z 29 września 2008 r. (sygn. akt VIII U 2130/07) Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Poznaniu, Wydział VIII Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie skarżącej od wskazanych powyżej decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Apelacja złożona od powyższego rozstrzygnięcia została oddalona wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu – III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 17 marca 2009 r. (sygn. akt III AUa 963/08), doręczonym skarżącej 27 kwietnia 2009 r. Skarżąca w dalszej kolejności podjęła szereg prób wzruszenia prawomocnego orzeczenia, kierując pisma do Rzecznika Praw Obywatelskich z prośbą o wystąpienie ze skargą kasacyjną, jak też wnosząc skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Sąd Najwyższy postanowieniem z 23 lutego 2010 r. (sygn. akt II BU 18/09) odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania, uznając ją za oczywiście bezzasadną.

Z wydaniem wskazanych w skardze rozstrzygnięć skarżąca wiąże naruszenie prawa do wynagrodzenia szkody, jaka została wyrządzona przez niezgodne z prawem działanie organu władzy publicznej, którym – w ocenie skarżącej –