Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 14 grudnia 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 125/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego 20 kwietnia 2011 r. Elżbieta K. (dalej: skarżąca) wystąpiła
o stwierdzenie, że art. 787 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze
zm.) i art. 41 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59, ze zm.) są niezgodne
z art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 21 lipca 2011 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze. W ocenie Trybunału zarzuty
podniesione w skardze były bezzasadne w stopniu oczywistym (art. 36 ust. 3 w zw. z art. 49 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r.
o Trybunale Konstytucyjnym, Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Skarżąca nie wyjaśniła nadto, z jakim prawem
lub wolnością wiązała naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK).
Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie, w którym podnosi, że Trybunał nie rozpoznał istoty sprawy, oraz że w
zaskarżonym postanowieniu pominął praktyczne trudności w przeprowadzeniu skutecznej egzekucji z majątku dłużnika i jego małżonka.
Zdaniem skarżącej w skardze wyraźnie wskazała, na czym polegało naruszenie jej prawa do równego traktowania. Co więcej, w
jej ocenie, nierówno traktowani są wierzyciele i dłużnicy oraz członkowie zarządu ze względu na to, czy pozostają