Postanowienie TK z dnia 08 października 2014, sygn. Ts 125/13

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 23 kwietnia 2013 r. (data nadania) W.O. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności: po pierwsze, art. 102 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 32 i art. 45 Konstytucji – „w zakresie, w jakim [przepis ten] wyłącza możliwość żądania zwrotu kosztów procesu przez stronę wygrywającą w sytuacji, w której Sąd uznając, że zachodzi szczególnie uzasadniony wypadek odstępuje od obciążenia kosztami procesu bądź w całości, bądź w części stronę przegrywającą sprawę, jednocześnie nie zwracając stronie wygrywającej kosztów od Skarbu Państwa”; po drugie, art. 79 ust. 1 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm.; dalej: u.k.s.c.) z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 oraz art. 31 ust. 3 Konstytucji – „w zakresie, w jakim nie przewiduje możliwości zwrotu opłaty od każdej apelacji, która została w całości uwzględniona z uwagi na naruszenie przepisów prawa przez Sąd I instancji, a strona przegrywająca nie została obciążona obowiązkiem zwrotu kosztów procesu, ograniczając obowiązek zwrotu jedynie do przypadków, w których sąd odwoławczy stwierdził oczywiste naruszenie prawa przez Sąd niższej instancji”.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Pozwem z 12 lipca 2010 r. powód Wiesław Wanat wniósł o zasądzenie od pozwanego W.M. na swoją rzecz 45 000 zł z ustawowymi odsetkami od dnia wymagalności roszczenia tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania oraz o zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów postępowania. W toku postępowania dopozwany został skarżący, a interwencję uboczną po stronie pozwanego zgłosiło Towarzystwo Ubezpieczeń i Reasekuracji WARTA S.A. z siedzibą w Warszawie. Wyrokiem z