Postanowienie TK z dnia 29 września 2014, sygn. Ts 125/14

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 maja 2014 r. (data nadania) A.S. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności art. 79 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672, ze zm.; dalej: u.s.d.g.) z art. 22 w zw. z art. 2, art. 42 ust. 3 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także art. 77 ust. 6 u.s.d.g. z art. 22 w zw. z art. 2 Konstytucji.

Postanowieniem z 29 września 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania złożonej skardze dalszego biegu na podstawie art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), stwierdziwszy, że sformułowane w niej zarzuty są oczywiście bezzasadne. W ocenie Trybunału skarżący nie uprawdopodobnił naruszenia art. 20 i art. 22 w zw. z art. 2 Konstytucji, nie przedstawił bowiem przekonujących argumentów za tym, że niezawiadomienie o planowanej wobec przedsiębiorcy kontroli działalności gospodarczej ogranicza konstytucyjnie gwarantowaną wolność tej działalności. Jak ustalił Trybunał, ani organy podatkowe, ani sądy administracyjne nie orzekały (ostatecznie) o popełnieniu przez skarżącego przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, lecz jedynie o wysokości jego zobowiązań podatkowych za 2006 r. Trybunał zauważył też, że postawiony w skardze zarzut dotyczący art. 77 ust. 6 u.s.d.g. nie był powiązany ze stanem faktycznym, który przyczynił się do zainicjowania przez skarżącego postępowania skargowego. W sprawie skarżącego nie doszło – co podkreślił Trybunał – do naruszenia art. 79 ust. 1 u.s.d.g., a tylko wtedy, gdyby tak się stało i zabezpieczone dowody zostałyby wykorzystane w postępowaniu podatkowym, skarżący mógłby sformułować wobec art. 77 ust. 6 u.s.d.g. zarzut, który postawił we wniesionej