Postanowienie TK z dnia 20 stycznia 2005, sygn. Ts 126/04

W skardze konstytucyjnej z 1 lipca 2004 r., uzupełnionej pismem procesowym z 20 października 2004 r., wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 5054 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) z art. 2, art. 77 ust. 2 i art. 79 ust. 1 Konstytucji.

Skarga konstytucyjna została oparta na następującym stanie faktycznym. Postanowieniem z 4 kwietnia 2003 r. Sąd Rejonowy w Poznaniu – Wydział XX Grodzki pozostawił bez rozpoznania wniosek o rozszerzenie powództwa z tytułu waloryzacji renty, wniesionego w trybie postępowania uproszczonego. Złożenie wniosku o rozszerzenie powództwa nastąpiło po wyznaczeniu przez Sąd Rejonowy terminu rozprawy o waloryzację renty. Wniosek o rozszerzenie powództwa związany był z różnicą w wysokości przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia wg. danych publikowanych przez Prezesa GUS, będących podstawą wyliczenia należnej waloryzacji, między II kwartałem 2002 r., tj. chwilą wniesienia pozwu o waloryzację renty, a IV kwartałem 2003 r. tj. chwilą wyznaczenia terminu rozprawy. Sąd Rejonowy w Poznaniu – Wydział XX Grodzki wyrokiem z 5 sierpnia 2003 r. uznał roszczenia powoda i zasądził na jego rzecz rentę w wysokości wskazanej w pozwie. Orzekając w oparciu o wskaźnik przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia z I kwartału 2003 r. obniżył wysokość wyliczonej waloryzacji renty do wysokości żądania wskazanego w pozwie. Skarżący wniósł apelację do sądu okręgowego zaskarżając postanowienie o odrzuceniu wniosku o rozszerzenie powództwa i domagając się zasądzenia renty w pełnej wysokości, tj. z uwzględnieniem żądania zawartego we wniosku o rozszerzenie powództwa. Postanowieniem z 12 marca 2004 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu – Wydział II Cywilny Odwoławczy odrzucił apelację uznając ją za wniesioną od orzeczenia nieistniejącego, jako że w wyroku sądu I instancji brak było stosowanego rozstrzygnięcia.

Sąd Rejonowy w Poznaniu pozostawiając bez rozpoznania wniosek o