Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 8 stycznia 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 126/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 20 maja 2006 r., uzupełnionej pismem procesowym z 8 września 2006 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności
art. 233 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) z art. 42
ust.3, art. 45 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Wyrokiem z 13 lipca 2004 r. Sąd Okręgowy w Bielsku-Białej
– II Wydział Cywilny-Odwoławczy oddalił apelację skarżącego od wyroku Sądu Rejonowego w Bielsku-Białej, oddalającego powództwo
o odszkodowanie za uszkodzenia samochodu osobowego powstałe w wyniku kolizji drogowej. Postanowieniem z 28 marca 2006 r. Sąd
Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony przepis art. 233 § 1 k.p.c. pozwala sądowi na ocenę wiarygodności
i mocy dowodów według własnego przekonania, co prowadzi do wydawania wyroków opartych na niczym nieudokumentowanych ustaleniach
oraz do pomijania dowodów, które powinny być uwzględnione. Skarżący podnosi, że wydane w jego sprawie orzeczenie narusza gwarancje
domniemania niewinności, uznając zarówno świadków, jak i strony postępowania winnymi usiłowania wyłudzenia odszkodowania bądź
składania fałszywych zeznań.
Pismem z 8 września 2006 r., uzupełniającym braki skargi konstytucyjnej, skarżący wskazał, że przepis art. 233 § 1 k.p.c.
pozostał „rodem i duchem z poststalinowskiego k.p.c.”, ponieważ pozwala sądom orzekać na podstawie własnego przekonania, przez
co niezawisłość sądów sięga w Polsce granic absurdu, a także pozwala na wydawanie orzeczeń niekonstytucyjnych lecz zgodnych
z własnym przekonaniem sędziego. Skarżący ponownie obszernie odniósł się do nieprawidłowych w jego przekonaniu ustaleń faktycznych
sądu orzekającego w jego sprawie. Zdaniem skarżącego w świetle brzmienia przepisu art. 233 § 1 k.p.c. sędzia nie może być
niezależny