Postanowienie TK z dnia 13 stycznia 2009, sygn. Ts 126/07

W skardze konstytucyjnej z 6 czerwca 2007 r. zakwestionowana została zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej art. 116 § 1 w związku z art. 116a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.; dalej: o.p.). Skarżący wywodzi, że wskazany przepis nie zapewnia członkom organów zarządzających osób prawnych odpowiadających za zaległości podatkowe równej ochrony prawnej przysługującej im własności. Ponadto, zakwestionowane unormowania mają – zdaniem skarżącego – naruszać zasadę równości wobec prawa oraz zasadę zakazu nieproporcjonalnego ograniczania konstytucyjnych wolności i praw.

Postanowieniem z 13 stycznia 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie Trybunału skarga kwestionowała sposób postępowania w sprawie zarówno organów administracyjnych, jak i sądów administracyjnych – odnosiła się zatem do pozostającej poza kognicją Trybunału Konstytucyjnego sfery stosowania prawa.

Pełnomocnik skarżącego wniósł na powyższe postanowienie zażalenie. We wniesionym środku odwoławczym wskazano, że skarga powinna zostać przekazana do merytorycznego rozpoznania, spełnia bowiem przesłanki wymagane przepisami ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). W szczególności wskazano, że błędna jest ocena Trybunału stwierdzająca, że skarga dotyczy procesu stosowania prawa. Skarżący – na trzeciej stronie zażalenia – powtórzył, że „pojęcia »właściwego czasu zgłoszenia wniosku« użytego w treści art. 116 § 1 o.p. nie można interpretować w żaden inny sposób niż ten wskazany przez obowiązujące przepisy prawa”, czyli rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 24 października 1934 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 1991 r. Nr 118, poz. 512, ze zm.; dalej: rozporządzenie). W zażaleniu powołano się również na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 12 stycznia 2000 r.,