Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 września 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 126/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 22 maja 2009 r. skarżący domaga się stwierdzenia, że art. 80
ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 105 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2006
r. Nr 90, poz. 631, ze zm.; dalej: prawo autorskie) naruszają art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji. W świetle uzasadnienia skargi
konstytucyjnej nie ulega wątpliwości, że art. 33 Konstytucji, wskazany jako wzorzec kontroli w niniejszej sprawie, został
powołany omyłkowo.
Skarżący zarzuca, że przyznanie danej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi lub prawami pokrewnymi (dalej:
organizacja zbiorowego zarządzania) uprawnienia do wnioskowania o udostępnienie „dokumentacji mającej umożliwić (…) dochodzenie
(…) roszczeń” jest „ewidentnym naruszeniem równości wobec prawa, albowiem orzeczenie zapadłe w takich sytuacjach (…) w ewentualnym
późniejszym procesie drugą stronę stawia w pozycji przegranej”.
Skarga została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Postanowieniem z 12 grudnia 2008 r. (sygn. akt I Co 177/08)
Sąd Okręgowy w Koszalinie zobowiązał skarżącego, który w ramach prowadzonego biura podróży świadczy usługi przewozowe, do
udzielenia Stowarzyszeniu Autorów ZAiKS w Warszawie „pisemnej informacji w zakresie: liczby eksploatowanych autobusów, w których
zainstalowane są odtwarzacze dźwięku, odtwarzacze obrazu i dźwięku, odbiorniki radiowe i odbiorniki telewizyjne oraz liczby
miejsc w poszczególnych autobusach w okresie od dnia rozpoczęcia działalności gospodarczej (…); wykazu odtwarzanych filmów
utrwalonych na nośniku innym niż taśma filmowa (VHS, DVD, CD-ROM) w eksploatowanych autobusach w powyżej wskazanym okresie
(…)”. Zażalenie skarżącego na powołane postanowienie sądu I instancji zostało oddalone przez Sąd Apelacyjny w Szczecinie postanowieniem
z 27 lutego 2009 r. (sygn. akt I A Cz 72/09), doręczonym skarżącemu 28 lutego 2009 r.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 1 czerwca 2010 r. wnioskodawca został wezwany do usunięcia,