Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 października 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 126/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 21 maja 2012 r. (data nadania) A. i A. S. (dalej: skarżący)
zakwestionowali zgodność art. 1 w związku z art. 379 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.
U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) w związku z art. 527, art. 528 i art. 529 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks
cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: k.c.) z art. 2, art. 7, art. 8, art. 10, art. 21, art. 30, art. 31 ust. 3,
art. 32, art. 45 i art. 64 Konstytucji w zakresie, w jakim przepisy te dopuszczają cywilną drogę sądową, tj. wszczęcie, prowadzenie
i rozstrzygnięcie sprawy z powództwa organu podatkowego reprezentującego Skarb Państwa, a źródłem roszczenia jest zobowiązanie
podatkowe wynikające z decyzji dotyczącej innej osoby niż osoba pozwana.
Zdaniem skarżących dochodzenie przez Skarb Państwa roszczeń, których źródłem powstania jest decyzja podatkowa, w toku postępowania
cywilnego toczącego się przeciwko innej osobie niż adresat tej decyzji nie ma dostatecznych podstaw konstytucyjnych i nie
podlega ochronie konstytucyjnej.
W postanowieniu z 6 czerwca 2013 r., po podjęciu zawieszonego postępowania, Trybunał odmówił nadania dalszego biegu skardze
konstytucyjnej. Trybunał uznał, że skarżący nie dopełnili obowiązku prawidłowego określenia podstawy skargi konstytucyjnej,
a zarzuty sformułowane w rozpatrywanej skardze są oczywiście bezzasadne. Jednocześnie, w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego
z 10 lipca 2000 r. (SK 12/99, OTK ZU nr 5/2000, poz. 143) Trybunał uznał, że w analizowanej sprawie zachodzi negatywna przesłanka
orzekania ne bis in idem.
Na powyższe postanowienie w zakresie odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu pełnomocnik skarżących wniósł, w
ustawowym terminie, zażalenie. Przytoczył w nim szereg argumentów uzasadniających – zdaniem skarżących – uchybienia poczynione
przez Trybunał