W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego w dniu 11 lipca 2003 r. pełnomocnik skarżącego zakwestionował
zgodność art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o badaniach i certyfikacji (Dz. U. Nr 55, poz. 250 ze zm.) z art.
32 i art. 217 Konstytucji RP.
W wyniku kontroli z 12 maja 2000 r. Inspektor Kontroli Skarbowej stwierdził, powołując się na zaskarżony przepis, iż spółka
PHU „Atu” s.c., której wspólnikiem był skarżący, jest zobowiązana wpłacić do budżetu państwa kwotę stanowiącą 100% sumy uzyskanej
ze sprzedaży zakwestionowanych wyrobów. W dniu 2 czerwca 2000 r. wspólnicy złożyli do Inspektora Kontroli Skarbowej wniosek
o usunięcie naruszenia prawa i odstąpienie od ukarania. Inspektor pismem z 1 lipca 2000 r. odmówił usunięcia naruszenia prawa
stwierdzając, że do niego nie doszło. W związku z tym wspólnicy wystąpili do NSA ze skargą na wynik kontroli skarbowej z 12
maja 2000 r., która to skarga została przez NSA oddalona wyrokiem z 8 lipca 2002 r. (sygn. akt I SA/Łd 1229/00), doręczonym
skarżącemu w dniu 4 października 2002 r. W dniu 3 lutego 2003 r. skarżący zwrócił się do Rzecznika Praw Obywatelskich z wnioskiem
o wniesienie rewizji nadzwyczajnej. Pismem z 7 kwietnia 2003 r. Rzecznik odmówił wniesienia rewizji. W ocenie skarżącego pismo
to jest ostatecznym rozstrzygnięciem w rozumieniu art. 46 ust. 1 ustawy o TK i od daty jego otrzymania biegnie termin do wniesienia
skargi konstytucyjnej.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, iż zaskarżony przepis przewidujący obowiązek wpłaty do budżetu państwa
kwoty stanowiącej 100% sumy uzyskanej ze sprzedaży zakwestionowanych wyrobów lub usług jako sankcji za nieoznaczenie wyrobów
znakiem bezpieczeństwa narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności pomiędzy efektami (celami) danej regulacji a ciężarami
z niej wynikającymi dla obywatela (art. 2 Konstytucji RP). Zdaniem pełnomocnika skarżącego