W skardze konstytucyjnej skarżący zarzucił, że art. 373 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego
(Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.; dalej: k..p.c.) narusza jego konstytucyjne prawo do sądu, gdyż pozbawia go możliwości zaprezentowania
swego stanowiska, co do zagadnienia prawnego będącego przedmiotem posiedzenia niejawnego, na którym sąd wydał postanowienie
o odrzuceniu jego apelacji. Ponadto zaskarżony przepis narusza prawo skarżącego do zaskarżania orzeczeń sądowych, innych niż
wydane w wyniku rozpoznania zwykłego środka odwoławczego.
Postanowieniem z 15 grudnia 2004 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W zażaleniu
wskazano, że skarżący nie uprawdopodobnił naruszenia prawa z art. 45 ust. 1 Konstytucji przez zaskarżony przepis ustawy. Trybunał
podkreślił, że jawność postępowania, której brak skarżący zarzuca, poza rozprawą oznacza możliwość zasięgnięcia informacji
o jego przebiegu i podjętych rozstrzygnięciach. W tym zakresie prawa skarżącego nie zostały naruszone. Natomiast niepotraktowanie
orzeczenia sądu o odrzuceniu apelacji jako orzeczenia pierwszoinstancyjnego wynika w pierwszej kolejności z art. 397 § 2,
a nie z art. 373 k.p.c., który jest przedmiotem skargi konstytucyjnej.
W zażaleniu skarżący zarzucił m.in., że dopełnił wymogu wskazania wzorca konstytucyjnego przez wskazanie art. 45 ust. l Konstytucji
jako tego prawa podmiotowego, które zostało naruszone wskutek obowiązywania i stosowania, art. 373 k.p.c. W ocenie skarżącego
w precyzyjny sposób określił on, jakie zagwarantowane mu Konstytucją samoistne prawo podmiotowe doznało uszczerbku. Jako,
że w sprawie nie przysługuje kasacja, skarżący został pozbawiony prawa do zaprezentowania swojego stanowiska, co do zasadności
odrzucenia złożonego przez niego środka odwoławczego. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia wskazano, iż art. 45 ust.
1 Konstytucji gwarantuje prawo obywatela do jawnego rozpatrzenia sprawy, której jest stroną, co oznacza przede wszystkim możność
zasięgania informacji