Postanowienie TK z dnia 14 kwietnia 2008, sygn. Ts 127/07

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 7 czerwca 2007 r. skarżąca zarzuciła, że art. 3989 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.) jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji w zakresie, w jakim nie zawiera normy zezwalającej na zaskarżenie postanowienia Sądu Najwyższego w przedmiocie odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W ocenie skarżącej, zastosowanie przez Sąd Najwyższy przepisu będącego przedmiotem skargi konstytucyjnej w sposób oczywisty narusza prawa skarżącej do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Zaskarżona regulacja, nie zapewniając wystarczającej przejrzystości działania władzy sądowniczej oraz motywów, którymi kierował się Sąd Najwyższy, rozstrzygając sprawę w ramach przedsądu kasacyjnego, stanowi – zdaniem skarżącej – ograniczenie prawa do sądu, które nie przystaje do standardów demokratycznego państwa prawnego.

Skarga konstytucyjna została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego. Skarżąca (powódka), pozwem o zapłatę w postępowaniu nakazowym z dnia 15 marca 2004 r., wniosła o zasądzenie od pozwanej kwoty 175 200,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami, tytułem nieuregulowanej części wynagrodzenia należnego – zgodnie z umową – za wykonanie robót drogowych.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 13 maja 2004 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu zasądził od pozwanej spółki na rzecz skarżącej kwotę 175 200,00 zł. W dniu 21 maja 2004 r. pozwana wniosła sprzeciw od ww. nakazu zapłaty. W odpowiedzi na sprzeciw i w toku postępowania pełnomocnik skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodów wskazujących na bezzasadność stanowiska pozwanej. Wyrokiem z dnia 10 lutego 2005 r. Sąd Okręgowy w Poznaniu – Wydział IX Gospodarczy (sygn. akt IX Gc 477/04) oddalił powództwo w całości. Złożona apelacja została wyrokiem z dnia 16