Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 marca 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 127/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 21 maja 2012 r., sporządzonej przez pełnomocnika z urzędu, skarżący W.L. zakwestionował zgodność
z Konstytucją art. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734, ze zm.; dalej: u.d.m.).
Zdaniem skarżącego zaskarżone unormowanie u.d.m. jest niezgodne z art. 2, art. 32 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji.
Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z 23 kwietnia 2013 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu
tego orzeczenia Trybunał stwierdził, że skarga nie spełniała wymogów przewidzianych w przepisach ustawy z dnia 1 sierpnia
1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Po pierwsze, skarga została skierowana
do Trybunału po upływie terminu wskazanego w art. 46 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 2 ustawy o TK. Po drugie zaś, skarżący nie
określił prawidłowo jej podstawy. Samodzielnym wzorcem kontroli przepisów kwestionowanych w tym trybie postępowania nie mogą
być bowiem zasady wynikające z art. 2 i art. 32 Konstytucji. Także powołany przez skarżącego art. 92 ust. 1 Konstytucji –
jako przepis o charakterze wyłącznie przedmiotowym – nie mógł służyć za podstawę skargi konstytucyjnej.
Zażalenie na powyższe postanowienie skierował do