Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 grudnia 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 127/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 maja 2014 r. M.J. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie
zgodności: po pierwsze, art. 118 § 5 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r.
poz. 101, ze zm.; dalej: k.p.c.) w związku z art. 20 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr
102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) „w zakresie, w jakim uprawnia pełnomocnika z urzędu do sporządzenia opinii o bezzasadności
wnoszenia skargi, a w konsekwencji pozbawia skarżącego możliwości wniesienia skargi konstytucyjnej”, z art. 45 ust. 1 i art.
79 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji; po drugie, art. 394 § 1 k.p.c. „w zakresie, w jakim poprzez utrwalony judykaturą
i piśmiennictwem sposób stosowania nie uznaje postanowienia odmawiającego zmiany pełnomocnika z urzędu za postanowienie kończące
postępowanie, a w konsekwencji – uniemożliwia jego zaskarżenie”, z art. 78 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący zarzucił, że umożliwienie pełnomocnikowi wyznaczonemu z urzędu do sporządzenia skargi konstytucyjnej przygotowania
opinii o braku postaw do wniesienia tejże skargi oraz brak konieczności wyznaczenia w takiej sytuacji nowego pełnomocnika
naruszają prawo do sądu oraz prawo do wniesienia skargi konstytucyjnej (art. 45 ust. 1 i art. 79 ust. 1 w związku z art. 31
ust. 3 Konstytucji). Zdaniem skarżącego takie rozwiązanie prowadzi do tego, że pełnomocnik z urzędu dokonuje swoistego „przedsądu”
zasadności wniesienia skargi, do czego nie ma uprawnień. W przekonaniu skarżącego w wypadku przygotowania takiej opinii obligatoryjne
powinno być wyznaczenie innego pełnomocnika, który taką skargę sporządzi. Ponadto skarżący stwierdził, że postanowienie o
odmowie zmiany pełnomocnika z urzędu powinno być zaskarżalne, a brak możliwości jego zaskarżenia stanowi naruszenie art. 78
w związku z