Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 27 listopada 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 127/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 14 czerwca 2017 r. (data nadania) K.U. (dalej: skarżący)
zakwestionował zgodność: po pierwsze, art. 272 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz.
553, ze zm.) w zakresie, „w jakim krąg zachowań, których popełnienie jest zagrożone karą wykracza poza sytuacje wynikające
z zastosowania wykładni językowej przepisu określającego ten czyn zabroniony pod groźbą kary”; po drugie, art. 272 ustawy
z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) w związku z art. 73 ust. 1
ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602; dalej: p.r.d.), w zakresie, „w
jakim dopuszcza do skazania gdy dokument jest wydawany w świetle norm ustawowych, a nie wystawiany”, z art. 2, art. 31 ust.
1 w związku z art. 42 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna wniesiona została na tle następującej sprawy.
Wyrokiem z 11 sierpnia 2016 r., sygn. akt (…), Sąd Rejonowy w B. Wydział Karny uznał skarżącego za winnego czynu stanowiącego
przestępstwo z art. 270 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. oraz art. 272 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. Sąd
Rejonowy w B. orzekł tym samym, że działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru i dla osiągnięcia
korzyści majątkowej, skarżący podrobił umowę kupna-sprzedaży samochodu osobowego i przedłożył tak podrobiony dokument jako
autentyczny w Starostwie Powiatowym w B., czym równocześnie wyłudził poświadczenie nieprawdy od funkcjonariusza publicznego
upoważnionego do wystawienia dowodu rejestracyjnego pojazdu na nazwisko skarżącego.
Od powyższego rozstrzygnięcia skarżący wniósł apelację