Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 29 stycznia 2020 r.
|
| Sygn. akt Ts 127/19 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 sierpnia 2019 r. (data nadania), M.R. (dalej: skarżąca),
wystąpiła z żądaniem przytoczonym na tle następującego stanu faktycznego:
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla W. decyzją z 9 września 2016 r., powołując się na art. 40 ustawy z dnia 27 października
1974 r. – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 38, poz. 229, ze zm.; dalej: ustawa z 1974 r.) w związku z art. 103 ust. 2 ustawy z dnia
7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290, ze zm.; dalej: ustawa z 1994 r.), nałożył na skarżącą obowiązek
wykonania określonych w tej decyzji robót budowlanych w terminie 12 miesięcy od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna.
Decyzją z 28 grudnia 2016 r. (nr […]) Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., zgodnie z oczekiwaniem strony, uchylił
decyzję z 9 września 2016 r. i przekazał sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji
organ drugiej instancji stwierdził, że jedynie w przypadku wybudowania obiektu budowlanego w warunkach samowoli budowlanej,
o której mowa w art. 48 ustawy z 1994 r., do likwidacji jej skutków należy stosować przepisy ustawy z 1994 r. Natomiast w
przypadku, gdy skarżąca nie działała w warunkach samowoli budowlanej, a jedynie dopuściła się istotnych odstępstw od warunków
pozwolenia budowlanego, rozpatrywana sprawa wymagała przeprowadzenia postępowania w trybie art. 51 ustawy z 1994 r. Organ
drugiej instancji podkreślił również, że z uwagi na konieczność zachowania zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego
nie mógł merytorycznie