Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 września 1998 r.
|
| Sygn. akt Ts 127/98 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Sofii Ch. sporządzonej 11 września 1998 r. zarzucono, iż art. 39 oraz art. 40 ustawy z dnia 7 lipca
1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 89, poz. 415) jest niezgodny z art. 64 Konstytucji RP. Zdaniem skarżącej,
zakwestionowane przepisy naruszają jej konstytucyjnie chronione prawa majątkowe, uniemożliwiając korzystanie z prywatnej nieruchomości.
Skarżąca wskazała, iż stosując zakwestionowane przepisy Wójt Gminy S. decyzją z 20 lutego 1998 r. nakazał Januszowi L., Prezesowi
Zarządu PHU “I” S.A. przymusową rozbiórkę na własny koszt rozpoczętej budowy zespołu domków rekreacyjnych. Nakaz ten utrzymał
w mocy Wojewoda w G. decyzją z 10 lipca 1998 r. Skarżąca wyjaśniła, iż powyższe decyzje dotyczą nieruchomości będącej jej
własnością, a dzierżawionej jedynie przez PHU “I” S.A.
Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji RP warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest ostateczne orzeczenie
przez sąd lub organ administracji publicznej o przysługujących skarżącemu prawach lub wolnościach konstytucyjnych, przy czym
podstawę tego orzeczenia stanowić ma zakwestionowany w skardze akt normatywny. Pojęcie ostateczności w rozumieniu art. 79
ust. 1