Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 lipca 2003 r.
|
| Sygn. akt Ts 128/02 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Marii Filipczak zakwestionowano zgodność z Konstytucją RP art. 393 ustawy z dnia 17 listopada 1964
r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.). Zaskarżonemu przepisowi skarżąca zarzuciła niezgodność
z art. 2, 45, 175 i 176 Konstytucji. Jej zdaniem kwestionowana regulacja narusza prawo do sprawiedliwego rozpoznania sprawy
przez właściwy, niezależny, bezstronny i niezawisły sąd, a także – wywodzone przez skarżącą z art. 176 Konstytucji – prawo
do zaskarżenia wydanego orzeczenia i rozpoznania sprawy przez organ wyższej instancji. Powyższe zarzuty wiąże skarżąca z odmową
przyjęcia przez Sąd Najwyższy kasacji, od którego to orzeczenia nie przysługiwał skarżącej środek zaskarżenia.
Postanowieniem z 6 lutego 2003 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
stwierdził, że w sprawie nie została spełniona przesłanka wskazania, w jaki sposób zaskarżone przepisy naruszyły konstytucyjne
wolności lub prawa przysługujące skarżącej. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, zarzut naruszenia odnosi skarżąca do praw,
które nie wykazują rangi konstytucyjnej. Prawem takim nie jest w szczególności prawo do merytorycznego rozpoznania kasacji,
wraz z towarzyszącą temu możliwością skorzystania ze środka odwoławczego od orzeczenia odmawiającego takiego rozpoznania.
Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, żaden ze wskazanych w skardze przepisów Konstytucji nie daje podstawy dla prawa, którego
naruszenie jest podnoszone przez skarżącą. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego, skarżąca nie wykazała również, jakie prawo
skarżącej – wywodzone z treści art. 2 Konstytucji – zostało naruszone przez art. 393 kodeksu postępowania cywilnego.
Zażalenie na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego wniósł pełnomocnik skarżącej. Podniesiono w nim, że Trybunał Konstytucyjny
wadliwie pominął, iż skarżąca została pozbawiona możliwości rozpoznania sprawy związanej z wniesioną kasacją przez sąd II
instancji. Ponadto w zażaleniu stwierdzono, że błędne jest wykluczanie dopuszczalności wywodzenia praw i wolności jednostki
z art. 175 Konstytucji. Skarżąca wskazała także, iż Trybunał Konstytucyjny pominął