Postanowienie TK z dnia 04 maja 2011, sygn. Ts 128/10

W skardze konstytucyjnej z 24 maja 2010 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 23a § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Skarga konstytucyjna została złożona w oparciu o następujący stan faktyczny. Wyrokiem z 20 stycznia 2006 r. Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku uznał skarżącego za winnego zarzuconych mu czynów i wymierzył mu karę pozbawienia wolności. Wyrokiem z 14 grudnia 2006 r. Sąd Okręgowy w Gdańsku – V Wydział Karny Odwoławczy utrzymał wyrok w mocy.

Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony przepis art. 23a § 1 k.p.k., w zakresie, w jakim ogranicza prawo do mediacji osobie pozbawionej wolności, jest niezgodny z prawem do sądu, wynikającym z art. 45 ust. 1 Konstytucji. Jak wskazuje skarżący, orzekający w jego sprawie sąd pierwszej instancji odrzucił wniosek skarżącego o zastosowanie mediacji, zaś sąd drugiej instancji rozstrzygnięcie w tym zakresie uznał za prawidłowe z powodu przebywania skarżącego w zakładzie karnym. Zdaniem skarżącego niedopuszczalne jest pozbawienie oskarżonego w sprawie prawa do mediacji z powodów natury „technicznej”, tj. przebywania w warunkach pozbawienia wolności.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

Skarga konstytucyjna jest szczególnym środkiem ochrony konstytucyjnych wolności i praw. Ma ona gwarantować, że obowiązujące w systemie prawa akty normatywne nie będą stanowiły źródła ich naruszeń. W myśl art. 79 ust. 1