Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 października 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 128/15 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 27 marca 2015 r. M.W. (dalej: skarżąca) wystąpiła o zbadanie zgodności art. 679 § 3 ustawy z dnia
17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2 oraz art.
64 ust. 1 w zw. z art. 21 ust. 1 i w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Postanowieniem z 4 lipca 2016 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu, uznawszy ją za oczywiście
bezzasadną w rozumieniu art. 49 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U.
Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: u.o.t.p. TK z 1997 r.). Trybunał wyjaśnił przy tym, że właściwymi przepisami do rozpoznania
skargi były – zgodnie z art. 134 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz.
293) – przepisy u.o.t.p. TK z 1997 r. (skarga została bowiem złożona przed wejściem w życie u.o.t.p. TK z 2015 r., tj. przed
30 sierpnia 2015 r.). W odniesieniu do zarzutów postawionych w skardze Trybunał zwrócił uwagę na uchwałę Sądu Najwyższego
wydaną w składzie siedmiu sędziów z 10 lipca 2012 r. (sygn. akt III CZP 81/11, OSNC z 2013 r., nr 1, poz. 1), będącą zasadą
prawną, na którą w swojej skardze powołała się również skarżąca, choć wyprowadzając z niej odmienne wnioski. W uchwale tej,
co zaznaczył Trybunał, Sąd Najwyższy wyraźnie wskazał właściwy instrument do ochrony praw spadkobiercy w razie istnienia w
obrocie dwóch sprzecznych ze sobą (prawomocnych) postanowień o stwierdzeniu nabycia spadku po tym samym spadkodawcy. Z tego
środka (skargi o wznowienie postępowania) skarżąca nie skorzystała, co – jak podkreślił Trybunał –pozbawiło ją również ochrony
skargowej, gwarantowanej w art.