Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 listopada 2001 r.
|
| Sygn. akt Ts 129/00 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Ryszarda Zawoła wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 września 2000 r. zaskarżono art. 23 pkt
1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. z 1993 r. Nr 11, poz. 50
ze zm.) oraz wydane na jego podstawie przepisy: § 54 ust. 5 pkt 1; § 54 ust. 5a pkt 1; § 54 ust. 6 pkt 1 i 2 rozporządzenia
Ministra Finansów z dnia 21 grudnia 1995 r. w sprawie wykonania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku
akcyzowym (Dz. U. z 1995 r. Nr 154, poz. 797 ze zm.), jako niezgodne z art. 2, art. 7, art. 32, art. 91 ust. 1 w związku z
art. 149 ust. 2 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i naruszają konstytucyjne prawa i wolności skarżącego określone
w art. 2, 7, i 32 tejże Konstytucji. Na podstawie wskazanych przepisów ustawy i rozporządzenia, Naczelny Sąd Administracyjny
wyrokiem z 10 marca 2000 r. ostatecznie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Izby Skarbowej w części dotyczącej określenia nadwyżki
podatku naliczonego nad należnym.
Zdaniem pełnomocnika skarżącego, konstrukcja upoważnienia zawartego w art. 23 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług delegującego
Ministra Finansów do określenia przypadków, w których nabycie towarów lub usług nie uprawnia do obniżenia podatku należnego
lub zwrotu różnicy podatku, jest sprzeczna z art. 92 ust. 1 w związku z art. 149 ust. 2 i art. 217 Konstytucji RP ze względu
na swoją nieprecyzyjność oraz blankietowe przeniesienie zakresu materii zastrzeżonej wyłącznie dla regulacji ustawowej. Dodanie
do ustawowego katalogu przypadków wyłączających możliwość odliczenia podatku naliczonego stanowi samowolę finansową oraz brak
poszanowania zasady “przyzwoitej legislacji”, przez co doznaje uszczerbku wyrażona w art. 2 Konstytucji, zasada zaufania