Postanowienie TK z dnia 30 maja 2000, sygn. Ts 13/00

1. W skardze konstytucyjnej Michała Sudera, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 28 stycznia 2000 r. zarzucono niezgodność ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania (Dz. U. Nr 21, poz. 86 ze zm.) z art. 2 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wezwany zarządzeniem sędziego Trybunału TK do usunięcia braków skargi konstytucyjnej poprzez dokładne określenie, który z przepisów zaskarżonej ustawy czyni przedmiotem zaskarżenia, pełnomocnik skarżącego w piśmie z 17 marca 2000 r., wskazał na art. 42 w związku z art. 35 pkt 5 lit b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania (Dz. U. Nr 21, poz. 86 ze zm.). Zdaniem skarżącego, wymieniona regulacja poprzez zniesienie z mocą wsteczną zwolnienia od podatku dochodowego od osób fizycznych i uniemożliwienie przez to przewidzenia sytuacji podatkowej, w jakiej znajdzie się skarżący w 1992 r. – narusza zasadę demokratycznego państwa prawnego, a konkretnie zasadę zaufania obywatela do państwa i stanowionego prawa, zasadę pewności prawa, zasadę sprawiedliwości społecznej, a także zasadę równości wobec prawa.

Postanowieniem z 30 maja 2000 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze. W uzasadnieniu tego postanowienia podkreślono, iż dla dopuszczalności skargi niezbędne jest wykazanie, przez skarżącego, że w oparciu o zaskarżone przepisy doszło do rozstrzygnięcia naruszającego jego konstytucyjne prawa.

W dalszej części tego uzasadnienia Trybunał zajął się tylko jednym aspektem sprawy, tj. tym, iż skarżący upatruje naruszenia swego prawa, wywodzonego z art. 2 i art. 32 Konstytucji, w odmowie zwrotu nadpłaty, powstałej w wyniku nienależnie zapłaconego podatku. Odmowa ta, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, wynika jednak nie tyle z faktu uznania podatku za nienależny, ile z faktu wystąpienia do Urzędu