Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 21 marca 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 13/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego w dniu 20 stycznia 2005 r. pełnomocnik skarżącej zarzucił art.
10 ustawy z dnia 28 lipca 1990 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 55, poz. 321; dalej: ustawa z 28 lipca 1990
r.) sprzeczność z art. 32 ust. 1 Konstytucji; art. 26 oraz art. 394 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania
cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) sprzeczność z art. 45 ust. 1 oraz art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji, zaś
art. 135 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. – Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. Nr 9, poz. 59 ze zm.; dalej: k.r.io.)
sprzeczność z art. 2 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Z wydaniem szeregu dołączonych do skargi rozstrzygnięć skarżąca wiąże naruszenie zasady równości, prawa do sądu (art. 45 ust.
1 Konstytucji) oraz prawa do dwuinstancyjnego postępowania sądowego (art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji).
Postanowieniem z 1 czerwca 2005 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej wskazując
w uzasadnieniu na wniesienie jej z przekroczeniem ustawowego terminu, określonego w art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 1 sierpnia
1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.; dalej: ustawa o TK). Niezależnie od powyższej przesłanki
Trybunał uzasadniając odmowę nadania dalszego biegu skardze w zakresie art. 10 ustawy z 28 lipca 1990 r. wskazał, iż skarżąca
nie określiła wolności lub prawa konstytucyjnego o charakterze podmiotowym, w zakresie którego doszło do naruszenia zasady
równości. Badając dopuszczalność przekazania skargi do merytorycznego rozpoznania w zakresie art. 26 k.p.c. Trybunał zwrócił
także uwagę, iż żadne ze wskazanych w skardze rozstrzygnięć nie zostało