Postanowienie TK z dnia 17 września 2010, sygn. Ts 13/09

W skardze konstytucyjnej Olgierda R., zakwestionowana została zgodność z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej § 10 ust. 2 oraz § 13 ust. 1 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 czerwca 1991 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów naukowych (Dz U. Nr 58, poz. 249, ze zm.; dalej: rozporządzenie MEN), a także art. 20 ust. 2 oraz art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386, ze zm.; dalej: u.t.n.s.n.). Zakwestionowanym przepisom rozporządzenia MEN i u.t.n.s.n. skarżący zarzucił niezgodność z art. 2, art. 32 ust. 2, art. 64 ust. 2 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji.

Postanowieniem z 17 września 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu tego orzeczenia podkreślił niedopełnienie przez skarżącego ustawowego obowiązku wskazania, jakie konstytucyjne wolności lub prawa i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone przez przepisy zakwestionowane w skardze (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). W szczególności za niewłaściwe uznał Trybunał oparcie podstawy skargi konstytucyjnej na ogólnych zasadach wyrażonych w przepisach Konstytucji (art. 2, art. 32 ust. 2), w sytuacji braku doprecyzowania, w zakresie jakich konkretnych praw podmiotowych skarżącego zasady te doznały niedozwolonego ograniczenia. Wymogu takiego doprecyzowania nie spełniło bowiem – zdaniem Trybunału Konstytucyjnego – odwołanie się do ochrony prawa własności i innych praw majątkowych (art. 64 ust. 2 Konstytucji). Temu odwołaniu nie towarzyszyło niezbędne wyjaśnienie, jakiej treści prawo podmiotowe skarżącego znajdować miało podstawę prawną w tym właśnie przepisie Konstytucji. Za wadliwe uznał również Trybunał Konstytucyjny konstruowanie podstawy skargi konstytucyjnej w oparciu o unormowanie art. 92 ust. 1 Konstytucji.