Postanowienie TK z dnia 06 czerwca 2013, sygn. Ts 13/13

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 11 stycznia 2013 r. (data nadania) M.W. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie zgodności art. 1 pkt 16 ustawy z dnia 18 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 241, poz. 2074, ze zm.; dalej: ustawa zmieniająca z 2002 r.) w związku z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585, ze zm.; dalej: ustawa o s.u.s.) z art. 2 Konstytucji w zakresie, w jakim od uchylenia z dniem 1 stycznia 2003 r. art. 37 ust. 1 ustawy o s.u.s przez zaskarżony przepis ustawy zmieniającej z 2002 r. osoby prowadzące pozarolniczą działalność, które podlegają obowiązkowym ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, są zobowiązane do samodzielnego zgłoszenia się do ubezpieczeń społecznych.

Postanowieniem z 6 czerwca 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu braków formalnych wniesionego środka. Trybunał stwierdził przede wszystkim, że skarżący nie wskazał przepisów Konstytucji wyrażających wolności lub prawa podmiotowe. Jedynym wzorcem kontroli skarżący uczynił art. 2 ustawy zasadniczej. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Konstytucyjnego przepis ten nie jest źródłem praw ani wolności konstytucyjnych, dlatego nie może być samodzielnym wzorcem kontroli w trybie skargi konstytucyjnej. Trybunał zwrócił również uwagę na to, że postawione w skardze zarzuty miały charakter ogólny. Skarżący nie wykazał, w jaki sposób zaskarżona regulacja narusza jego prawa lub wolności, nie przedstawił również argumentów, które miałyby uprawdopodabniać niekonstytucyjność. Wziąwszy pod uwagę powyższe braki formalne skargi konstytucyjnej Trybunał – na podstawie art. 79 ust. 1 Konstytucji i art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102,