Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 marca 2001 r.
|
| Sygn. akt Ts 130/00 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Adama C. złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 7 września 2000 r. zarzucono, iż art. 113 1 oraz
art. 117 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) są niezgodne
z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zarazem – wobec przekroczenia dwumiesięcznego terminu
do wniesienia skargi konstytucyjnej, skarżący wniósł – powołując się na art. 168 kpc – o przywrócenie tego terminu.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 2 października 2000 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do usunięcia
braków formalnych skargi konstytucyjnej, w szczególności przez wskazanie, które z rozstrzygnięć opisanych w skardze uważa
za ostateczne orzeczenie naruszające jego wolności lub prawa konstytucyjne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji RP.
W piśmie procesowym, złożonym na skutek zarządzenia sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 2 października 2000 r., pełnomocnik
skarżącego wskazał dwa postanowienia: Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 września 1999 r. (sygn. akt I Acz 1066/99) oraz Sądu Apelacyjnego w Rzeszowie z 5 listopada 1999 r. (sygn. akt I Acz 389/99), które uważa za ostateczne orzeczenia. W uzupełnieniu skargi konstytucyjnej nie określono jednak sposobu naruszenia przez
sądy orzekające we wskazanych sprawach powołanych w skardze praw konstytucyjnych skarżącego.
Postanowieniem z 15 listopada 2000 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej uznając,
iż pełnomocnik skarżącego nie usunął w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi konstytucyjnej.
Na postanowienie Trybunału Konstytucyjnego skarżący wniósł zażalenie, podnosząc, iż złożona przez niego skarga konstytucyjna
spełnia warunki jej merytorycznego rozpoznania określone w art. 79 ust. 1 Konstytucji RP.