Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 maja 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 130/04 |
Uzasadnienie:
W skardze zarzucono, że art. 3933 § 1 pkt 3 ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego jest przepisem o nieokreślonej treści, co powoduje,
że składający skargę kasacyjną nie wie, jakie wymogi powinna ona spełniać. Zdaniem skarżących przepis ten narusza art. 77
ust. 2 Konstytucji zamykając im drogę do sądu oraz naruszając prawo do sprawiedliwego rozpoznania sprawy.
Postanowieniem z 3 listopada 2004 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Podstawą
odmowy był brak wskazania przez skarżących konstytucyjnych wolności lub praw naruszonych zaskarżonym przepisem ustawy. Zarzut
zamknięcia drogi sądowej przez art. 3933 § 1 k.p.c. Trybunał Konstytucyjny uznał za oczywiście bezzasadny, gdyż sprawa skarżących była rozpatrywana przez sąd pierwszej
i drugiej instancji. Zarzut naruszenia prawa do sprawiedliwego rozpoznania sprawy przez sąd nie został uzasadniony, dlatego
Trybunał Konstytucyjny uznał, że nie może on stanowić podstawy skargi konstytucyjnej.
W zażaleniu z 15 listopada 2004 r. skarżący wnieśli o nadanie dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Ich zdaniem w skardze
wskazano naruszone prawa konstytucyjne oraz sposób ich naruszenia. Powyższe stwierdzenie nie zostało uzasadnione, skarżący
nie odnieśli się też do podstaw odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Konieczność rozpoznania niniejszej skargi
wynika, zdaniem skarżących, z licznych naruszeń prawa jakie miały miejsce w postępowaniu spadkowym, niedookreśloności zaskarżonego
przepisu powodującego, że strona nie wie jak się ma zachować, żeby skutecznie wnieść kasację.
W piśmie procesowym złożonym 6 maja 2005 r. skarżący wskazali