Postanowienie TK z dnia 05 września 2006, sygn. Ts 130/06

W skardze konstytucyjnej z 25 maja 2006 r. wniesiono o stwierdzenie naruszenia przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, poprzez dokonanie niewłaściwej, zdaniem skarżącej, oceny dowodów stanowiących podstawę rozstrzygnięcia oraz utajnienie przebiegu rozprawy; a także o stwierdzenie naruszenia przepisów ustawy Kodeks cywilny, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, dokonanie ustaleń niezgodnych z rzeczywistością. Ponadto wniesiono również o stwierdzenie naruszenia przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych przez uznanie, że prawa autorskie nie dotyczą autora książki i wydawcy, a umowa wydawnicza zwalnia wydawcę z odpowiedzialności. Wniesiono także o stwierdzenie naruszenia praw skarżącej wynikających z art. 1, art. 5, art. 7, art. 8, art. 30, art. 32, art. 45, art. 47 oraz art. 51 ust. 4 Konstytucji polegającego na oddaleniu wniosku skarżącej o wystąpienie do Instytutu Pamięci Narodowej, oddaleniu wniosków o przesłuchanie świadków oraz pominięciu wniosku dowodowego, dokonanie ustaleń niezgodnych ze stanowiskiem skarżącej, oraz niewłaściwej oceny zgromadzonych dowodów.

Postanowieniem z 5 września 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał wskazał, że przedmiotem skargi może być zarzut niekonstytucyjności przepisu, którego zastosowanie doprowadziło do naruszenia konstytucyjnych praw lub wolności skarżącego. Zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym, skarga powinna zawierać wskazanie, jakie konstytucyjne wolności lub prawa, i w jaki sposób – zdaniem skarżącego – zostały naruszone. Obowiązek precyzyjnego wskazania przez skarżącego naruszonych praw lub wolności wynika wprost z zasady wyrażonej w art. 66 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym. Zgodnie z nią, Trybunał orzekając, jest związany granicami wnoszonej skargi. Konsekwencją tego unormowania jest, z jednej strony – nałożenie na skarżącego obowiązku szczegółowego przedstawienia wzorca kontroli