Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 listopada 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 130/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 2 czerwca 2009 r. skarżący – Marzanna Z. i Paweł W. zakwestionowali zgodność z Konstytucją przepisów
dwóch ustaw. Art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, ze zm.;
dalej: u.s.g.), rozumianemu w ten sposób, że przepisu tego nie stosuje się, jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny
i skargę odrzucił na podstawie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skarżący zarzucili niezgodność z art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust.
2 Konstytucji. Taki sam zarzut niezgodności z Konstytucją sformułowali skarżący wobec art.. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., rozumianemu
w ten sposób, że niedopuszczalne jest wniesienie skargi w przypadku uprzedniego odrzucenia skargi tego samego skarżącego w
tej samej sprawie, pomimo ustania przyczyn, dla których skarga została odrzucona przy pierwotnym wniesieniu.
Postanowieniem z 17 maja 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
tego orzeczenia Trybunał wskazał, że skarżący nie wykonali prawidłowo obowiązku określonego w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy
z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Formułując zarzut
niezgodności kwestionowanych przepisów u.s.g. oraz p.p.s.a., odwołali się do dekodowanej z tych uregulowań – a uznanej przez
skarżących za niekonstytucyjną – normy prawnej przyjętej za podstawę orzeczenia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie
z treścią tej normy ˝nie można instytucji wezwania, o której mowa w art. 101 ust. 1 u.s.g. traktować jak czynności niewywołującej
żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń˝. Takie stanowisko znajdowało