Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 30 stycznia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 130/11 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 26 kwietnia 2011 r. P.K. (dalej: skarżący) kwestionuje zgodność
art. 22 ustawy z dnia 23 listopada 2002 r. o Sądzie Najwyższym (Dz. U. Nr 240, poz. 2052, ze zm.; dalej: ustawa o SN) oraz
art. 41, art. 42 § 3 i 4, art. 459 § 1 i 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz.
555, ze zm.; dalej: k.p.k.) z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarga została złożona w związku z następującym stanem faktycznym. Wyrokiem z 15 kwietnia 2010 r. (sygn. akt DSd 1/09) Wojskowy
Sąd Okręgowy – Sąd Dyscyplinarny w Poznaniu uznał skarżącego za winnego tego, że pełniąc zawodową służbę wojskową na stanowisku
sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie polecił protokolantowi sporządzenie nowego protokołu posiedzenia z 7 sierpnia
2007 r. w sprawie Wg 154/07, w celu zastąpienia nim protokołu dotychczasowego, zawierającego postanowienie o innej treści,
przy czym protokołu tego nie podpisał z powodu zawartego w nim błędu w dacie, a następnie podpisał kolejny (trzeci) protokół
o tej samej treści co drugi, a do tego sporządzony i podpisany przez innego protokolanta, który nie był protokolantem na tym
posiedzeniu. Czyn ten wypełnił w ocenie sądu znamiona przewinienia dyscyplinarnego opisanego w art. 37 § 2 ustawy z dnia 21
sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. 2007 r. Nr 226, poz. 1676, ze zm.; dalej: u.s.w.) i sąd wymierzył
za niego karę nagany.
Od powyższego wyroku skarżący wniósł odwołanie do Sądu Najwyższego. W wyroku z 10 czerwca 2010 r. (sygn. akt WD 6/10) Sąd
Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zmienił zaskarżony wyrok, przyjmując, że czyn skarżącego stanowi wypadek mniejszej wagi z art.
39 § 5 u.s.w. i