Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 kwietnia 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 130/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej, złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 1 czerwca 2012 r. (data nadania), Kopalnie Porfiru i Diabazu
Spółka z o.o. w Krzeszowicach (dalej: skarżąca) wniosła o zbadanie zgodności art. 13g ust. 1b pkt 2 w związku z art. 13 g
ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, ze zm.; dalej: u.d.p.) z art.
20, art. 31 ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 w związku z art. 20 i art. 41 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim nakłada
na załadowcę karę pieniężną za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami
o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, jeżeli okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują,
że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 3 lipca 2012 r. skarżącą wezwano do usunięcia braków formalnych skargi konstytucyjnej,
m.in. przez dokładne określenie sposobu naruszenia konstytucyjnych praw lub wolności wyrażonych w art. 20, art. 31 ust. 2,
art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 w związku z art. 20 oraz art. 41 ust. 1 Konstytucji przez zakwestionowaną normę. Pismem z 16
lipca 2012 r. skarżąca odniosła się do powyższego zarządzenia.
Postanowieniem z 14 listopada 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej z powodu
braków formalnych wniesionego środka. W pierwszej kolejności Trybunał stwierdził, że w skardze konstytucyjnej nie wskazano
adekwatnego wzorca kontroli ani nie określono precyzyjnie sposobu naruszenia wolności działalności gospodarczej. Formułując
zarzut naruszenia wolności działalności gospodarczej skarżąca nie uczyniła bowiem wzorcem kontroli art. 22 Konstytucji, który
to dotyczy kwestii dopuszczalności ograniczenia tejże wolności. W swoim orzecznictwie Trybunał wielokrotnie zawracał