Postanowienie TK z dnia 15 lipca 2014, sygn. Ts 130/14

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 19 maja 2014 r. M.M. (dalej: skarżący) zakwestionował zgodność § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 25 października 2012 r. w sprawie ustalenia siedzib i obszarów właściwości sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych (Dz. U. poz. 1223; dalej: rozporządzenie) z art. 45 ust. 1 oraz art. 176 w związku z art. 2 i w związku z art. 7 Konstytucji.

Skarżący zakwestionował § 4 rozporządzenia w zakresie, w jakim „deroguje on rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 16 października 2002 r. w sprawie sądów apelacyjnych, sądów okręgowych i sądów rejonowych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości, nie tworząc jednocześnie sądów lub nie odsyłając do rozporządzenia, które te sądy tworzy”.

Postanowieniem z 15 lipca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu postanowienia Trybunał wskazał, że zakwestionowany przepisy rozporządzenia nie był podstawą prawną ostatecznego orzeczenia władzy publicznej, w związku z którym skarżący złożył skargę konstytucyjną.

W zażaleniu na to postanowienie skarżący stwierdził, że § 4 rozporządzenia „stanowił (…) niewątpliwie podstawę do przekazania sprawy do Sądu Rejonowego w Jarocinie, który (…) nie mógł być sądem właściwym do rozpoznania sprawy”. Ponadto podniósł, że przedstawionych w skardze problemów nie można było uznać za oczywiście bezzasadne. Skarżący zarzucił, że Trybunał Konstytucyjny błędnie ustalił, które orzeczenie w jego sprawie było ostateczne. Jego zdaniem – wbrew stanowisku Trybunału – za takie orzeczenie należało uznać wyrok Sądu Okręgowego w Kaliszu, II Wydział Cywilny Odwoławczy (dalej: Sąd Okręgowy w Kaliszu) z 17 lutego 2014 r.

Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:

1. W myśl art. 49 w związku z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: