Postanowienie TK z dnia 23 listopada 1998, sygn. Ts 130/98

W skardze konstytucyjnej z 5 września 1998 r. skarżący zarzucili niezgodność art. 113 § 1 zdanie trzecie Kodeksu postępowania cywilnego z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP. Zdaniem skarżących przepis ten zamyka im możliwość sądowego dochodzenia swoich praw poprzez pozostawienie sądowi zupełnej swobody w interpretowaniu faktów stanowiących podstawę postanowienia w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych. Skarżący wraz z pozwem o zapłatę złożyli wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych, który to wniosek został oddalony postanowieniem Sądu Wojewódzkiego w B. z dnia 2 kwietnia 1998 r. Również zażalenie na powyższe postanowienie zostało oddalone przez Sąd Apelacyjny w G. postanowieniem z 17 czerwca 1998 roku.

W skardze do Trybunału Konstytucyjnego zarzucono, że sądy obu instancji błędnie oceniły dane mające uzasadniać niemożność poniesienia przez skarżących kosztów sądowych. Ponadto, zdaniem skarżących, oceny sytuacji majątkowej zaprezentowane przez Sąd Apelacyjny są wzajemnie sprzeczne. Odwołując się do praktyki sądowej skarżący wskazali, że w podobnych sytuacjach faktycznych na gruncie art. 113 § 1 kpc zapadają postanowienia odmawiające zwolnienia od kosztów sądowych, jak i postanowienia zwalniające z tych kosztów. Stan taki jest wynikiem braku jasnych kryteriów określających w sposób obiektywny zasady zwalniania od kosztów sądowych. Brak tych kryteriów prowadzi w przedmiotowej sprawie do zamknięcia drogi do sądu.

Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje:

Zgodnie