Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 28 maja 2003 r.
|
| Sygn. akt Ts 131/02 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej 20 września 2002 r. zarzucono, że art. 39317 i art. 328 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) są niezgodne
z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zdaniem skarżącej art. 39317 k.p.c. w sposób nieracjonalny wiąże Sąd Najwyższy przy ponownym rozpoznaniu sprawy wykładnią dokonaną już wcześniej przez
ten Sąd, również w sytuacji, gdy strona wykaże, że pierwotna wykładnia Sądu Najwyższego była błędna. Naruszone zostaje w ten
sposób prawo strony do sprawiedliwego rozpoznania sprawy. Wskazany przepis jest też niezgodny z art. 234 k.p.c. Z kolei art.
328 § 2 k.p.c. narusza wskazane wyżej przepisy Konstytucji przez to, iż pozwala w uzasadnieniu orzeczenia pominąć argumenty
podnoszone przez stronę.
Wyrokiem z 27 lipca 1999 r. (sygn. akt I CKN 112/98) Sąd Najwyższy uchylił wyrok Sądu Okręgowego w Warszawie – Sądu Antymonopolowego
z 3 grudnia 1997 r. (sygn. akt XVII Ama 38/97) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Kolejnym wyrokiem z 8 grudnia
1999 r. (sygn. akt XVII Ama 69/99) Sąd Okręgowy – Sąd Antymonopolowy oddalił odwołanie skarżącej od decyzji Urzędu Antymonopolowego.
Kasacja od tego wyroku została oddalona wyrokiem Sądu Najwyższego z 17 maja 2002 r. (sygn. akt I CKN 209/00). W wyroku tym
Sąd Najwyższy stwierdził, iż wykładnia przepisów mająca zastosowanie w tej sprawie została dokonana przez Sąd Najwyższy w
wyroku z 27 lipca 1999 r., więc kasacja nie może być oparta na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną poprzednio.
Postanowieniem z 17 lutego 2003 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Zdaniem Trybunału
Konstytucyjnego sformułowany w art. 39317 k.p.c. zakaz oparcia kasacji na podstawach prawnych sprzecznych z wykładnią ustaloną w